Kalemim “Artık yaz’ma o’na” diye haykırıyor adeta…. Tam artık sana yazmıyacağım diyorum.. Aklımda tasarlıyorum yazacaklarımı. Tam yazmaya baÅŸlıyorumki, gene ’sen’ dökülüyosun kalemime.. Kalemimden kağıdıma.. Ve Ardından arta kalan gözyaÅŸlarım…
Saçmalıyorum gene işte.. Yazacak birşeyim kalmadı sana dair.. Tükettin tüm cümleleri..
Ben gözyaşlarımla yazdım seni.. Sakladım yüreğimi.. Dökülüpte, yarmasın diye sevgimi ..
..ve bitişler.. gidiş ve bitişler .. her gidenin ardından ağlamalar, hüzünler .. sebepsiz yere haykırışlar .. ve biten umutlar..
AÄŸlamam sana deÄŸil, sessizliÄŸime..
Her gidiÅŸinden arta kalan sessizliÄŸime .. Suskunum sebepsiz yere..
SonsuzluÄŸuma son notum bu belkide ..
Sen benim Birinci TekiL Åžahsı’m oldun hep.. Ben=Sen. ne farkeder.. Ha Ben, ha Sen. Ha Sen, ha Ben. Ama senin için Ben, asla Sen olamadım..
Yandığımı hissediyorum.. Yokluğun yakıcı..
Ben ağlarken yokluğunda, sen yüreğime damlalar düşürmeye devam ediyorsun..
Düşürdün kalbimi elinden. YüreÄŸim yokluÄŸunda yerlerde pusu kurmuÅŸ seni özlüyor… Seni arıyor köşe bucak.. Harf harf, kelime kelime yokluÄŸunun adını koymaya çalışıyor…
Tüm tümcelerimde soru işareti bıraktı yalnızlığın ..
..ve bitişler.. gidiş ve bitişler .. her gidenin ardından ağlamalar, hüzünler .. sebepsiz yere haykırışlar .. ve biten umutlar..
Kayıp giden mutluluÄŸumda ‘sen’ vardın sadece.. Senin için ise sadece gözyaÅŸlarım…
Kağıdım ıslak, yüreÄŸim buruk.. Çıktığım bu yolda seni arıyorum.. Nerden baÅŸladıysam, ordan bitirmeye kararlıy’dım’
Geriye; gidişinden arta kalan yaşlar…
Aslında sen hiç yoktun
Sevgim çizdi yüzünün güzelliğini
Tutkularım şekillendirdi bedenini
Özlemlerimdi mütevazi yapan seni
Önce var et,sonra ona tutkun
Zavallı yüreğimi derde soktun
Ama aslında sen hiç yoktun …….
Ben zaten yoktum sende.. Tanımadın ! Bilmedin ! Sevmedin ! Ve en önemlisi beni hiç Hissetmedin !
Kaybolup giderken yalnızlığında, sen beni hiç tanımadın.. Oysaki bütün çabalarım ‘sen’din. . ANLAMADIN! !
Çünkü ben; Üçüncü TekiL ÅžahıS’ım YüreÄŸinde ..