GÄ°DEN SEVGÄ°LÄ°YE…
Kıyımların yaÅŸandığı hayatımın uzun ve soÄŸuk duvarlarında bir pencere açmak niyetimdin…
KimsesizliÄŸimdeki insanım, sevdiÄŸimdin…
Şimdi aynı iklimlerde yaşayan iki çiçeğin farklı coğrafyalarda toprağı delişleriyiz. Acılarımızdan, sevdalarımızdan söz açarak tuttuk yüreklerimizi.
Yüreklerimiz tutuldu görmezden geldik.
Karanlık sonrası aydınlığım, gündüzlerimi aÄŸartan SABAH GÃœNEŞİMdin… KimsesizliÄŸimdeki insanım sevdiÄŸimdin…!!!
Şimdi savruluşların ardında,son bir çırpınış yaşadığım.
Hani ağlayacak omuz olmayışı, anlatılacak kelime bulunamayışı, pencereleri perdelerle örtme çabası geride kalan ve ölmek, direnmeden öylece düşmek yere.
Aylar, yıllar sonrasına gebe bir hasretmiÅŸsin oysa, ÅŸimdi anlıyorum yanarak, aÄŸlayarak…
Yüzüne bakmalara utandığım kimsesizliÄŸimdeki insanım, Balım, diÄŸer yarım, sevdiÄŸimdin…
Şimdi bir hasret yer buldu yüreğimde, bırakmaz beni.
Senden arta kalan kalanlarda bulduÄŸum; paylaşılan zamanların sancısı ve o ÅŸarkının bizim olan mısrası….
Yitik bir tebessümsün gözlerimde.
Felaketlerde gebe bir zaman ve zaman geçmekte….
Kafamı kaldırıp pencereden aydınlık görmekten korkmaklar senden sonra..
KimsesizliÄŸimdeki insanım, ala gülüm, balımdın, sevdiÄŸimdin…
Aslında öylede kalmalıydın, yürek hasretle değil sevgiyle acımalıydı, ama söylenecek sözler dizildi de dile gelmez oldu..
Yoruldum, Gerçekten yoruldum, Yıprandım…