Beni gitti biliyorsun sen…Yanılıyorsun oysa,sadece bittim ben…
Bittim evet, ama gitmedim.
…gidemedim…
Yüzde hesaplarına vurduğunda yarımdan fazlası sen olmuşken,
denklem hesaplarına daldığında seni çözülmeyecek denklemlere hapsedip,sonucunu ben yapmışken,
harflerin noktalarını seninle koyarken,
heceleri biz birleÅŸtirirken,
kolay mı sandın sen gitmeleri?
Gittim ben; haklısın…
Tüm harfleri ve sayıları sana bırakıp,
çıktım kapının eşiğine korkusuzca.
Yarınlarımı bıraktım sana,
yarımlarımı,
hatta belki çeyreklerimi bıraktım.
Ne kadar acıdır ki;
hayallerimi buruşturup atmanı seyrediyorum senden kilometrelerce uzakta.
Halbuki ne zorluklarla yeÅŸertmiÅŸtim ben
o hayal,o hayat tomurcuklarını;bilemedin,bilem ezdin,bilemeyeceksin…
Gençliğin en taze ruhuyla, Olgun yaşın en kilitli dolaplarında,
kimseler bilmeden büyütüp tomurcuklanmalarına şahit olmuştum.
Sorgusuzca,sessizce paylaşıp seninle,teslim ettim ellerine beni…
”PiÅŸman mısın ki?” diye sorma bana,sadece gülerim..
Bir daha aynı beni bulacağımı bilsem,hiç düşünmeden gene özlerim seni..
Sadece acılarımı aldım çıkmadan önce sensizliğin yollarına..
Yaralanmalarımı…Zedelenmeler imi..Tükenmelerimi…
Hayatımızda ki ölümleri aldım,acı,ekÅŸi kokan anılarımı…
Bilerek herşeyin en eskisini,en sevimsiz,en karanlık,en kasvet verenlerini seçtim giderken.
Sana ne mi bıraktım?
En yeÅŸilini bıraktım renklerin,en yeni,en dokunulmamışlarını baÅŸlangıçların…
Beni senden sonsuza kadar alıp,seni canıma katıp gittim ben…
Seninle geçirdiğim bir tek saniyesine bile acımadığım,acımayacağım
ama bir daha asla benzerini bile yaşayamayacağım yıllarımı sırtlayıp gittim ben.
İçim acıyor..Ne gece biliyor,ne gündüz..’
‘Derdin ne be yürek?” demeye cesaretim yok,
Kulaklarımda titrek bir mumun gölgesi gibi,
sessiz sesinden çıkan sevgi sözcükleri…
Unutulmuyor…
Unutulamıyor…
Başı sonuyla karışmış devrik cümleler yazılı bir defter var hayatımda..
Ne silgi siliyor,ne kalem düzeltebiliyor yaşananları.
Ne kapanabiliyor,ne de yeni bir sayfası açılıyor.
Bir güç var karşı koymayı beceremediÄŸim hala seni bana taşıyan…
Uyku girdi mi beynime,bakışın giriyor ya bedenime,
işte başlıyor kıyametin alametsiz sarsıntıları..
Dayanılmıyor..